Yağmacılar yağmalarken yaylanın dört ucunu

Sen çağırdın dağın taşın çıplağını, acını

Yazdı evren savaşların tarihte en gücünü

Ki sel gibi köpürmüştü Ankara’dan öte TÜRK

Haykıran sen, devşiren sen, taşıran sen

Türk toprağın ırgadıydı, eller ülke zengini

Türk ülkede yiyip içen soyların en engini

Görülmemiş yeryüzünde böyle soy sop yangını

Çoğalım yok, yoğalım çok, elbet bir gün bite TÜRK

Tutuşan sen, yetişen sen, tartışan sen

Her Osmanlı bir boy üstün, her Türk bir boy aşağı

Onlar çağın efendisi, bunlar çağın uşağı

Başta keçe, elde tırpan, belde ipten kuşağı

Güç bulurmuş ekmeğine iki zeytin kata TÜRK

Kayıran sen, doyuran sen, giyiren sen

El ağzıyla yazıp çizen Ulusta Bay olur mu

Dil işinde yabancıya en büyük pay olur mu

Öz yurdunda bir ulus hiç aşağı soy olur mu

Utanç olmuş ülkesinde Türklüğünü sata TÜRK

Savunan sen, dövünen sen, övünen sen

Atalar ki aşıp gelmiş bir gün Ural’ı

Nice çağlar gelip gitmiş bu ülkeyi kuralı

Ona nasıl baş olurmuş olmayanlar buralı

Meğer kendi benliğini yırtıp yırtıp ata TÜRK

Ünleten sen, anlatan sen, dinleten sen

Sığar mı hiç yaptıkların saza, söze, yazıya

Orta çağı devirmiştik çıkar gibi geziye

Güç yoktur ki ak adını yüreklerden kazıya

Yer yüzünün son gününe seni başta tuta TÜRK

Başımızsın , gözümüzsün , gönlümüzsün

Şeref Tipi - 8 Mart 1937

Kaynarca Kışlası